saatin 25'i

        Saatin 25’i…

        Zamanı geldi, yola çıkmam gerek. Havanın soğuk olduğunun farkındayım. Camı açtığımda soğuk, yokluğun gibi yüzüme vurdu. Ortalık buz kesti.

        Üşüdüm ama durmadım.

        Kafamda binbir soruyla buluşacağımız mekâna ulaştım. Buraya ilk kez geliyordum. Kapısında durduğumda birbirimizden gittikçe uzaklaştığımızı fark ettim.

        Seninle buraya hiç gelmemiştim…

⸻⸻

        Son kavgamızdı. Sen ilk kez benden uzaklara gitmeye kalkışmıştın. Arkandan susmuş, soğuğa ortak olmuştum.

        Yokluğunda insanı uyuşturan bir şey vardı. İçimden deli gibi peşinden koşmak geliyordu. Ben ise koltukta kıpırdamadan saatlerce oturdum.

        Kendime geldiğimde elimde kadehle, buğulanan cama adını yazarken buldum kendimi.

        Gitmiştin.

        Senin ardından oda da kayboldu…

⸻⸻

        İsmine ayrılmış yere oturdum. Seni beklerken içimde, her şeyi düzeltmeye dair bir umut vardı. Dakikalarca öylece ismini seyrettim.

        Sonra sen uzaktan, yavaş yavaş geldin.

        Daha ilk dakikada bir yabancı gibi baktın gözlerime. İçimdeki umut o anda buz kesti. Bizimle ilgili konuşuruz diye umut etmiştim.

        Seviyorduk ya birbirimizi…

        Ne sen olmalıydın ortalıkta ne de ben.

        Ama şimdi sen karşımdaydın, ben seni dinliyordum…

⸻⸻

        Sen yokken yastığına sarılarak uyudum. Uykuya dalmadan önce elbiselerini uzun uzun seyrettim. Sen onların içindeyken yaşadığımız her hatıra gözlerimin önünden geçti.

        Onca yaşanmışlık, onca anı…

        Arada hava ısınıyordu; sen gülüyordun. Buralar da ısınıyordu. Bazen her yer soğuyor, sanki kutuplara dönüyordu.

        Sanki ben donuyor, ölüyordum.

        Sabah oluyordu, mutluluk ortalarda yoktu.

        Bu akşam seninle buluşacağım…

⸻⸻

        “Bitti,” dediğinde müziği duyuyordum. Ortada hüzün falan yoktu. İnsanlar dans ederken mutluydu.

        İki masa ötede, sevdiği kıza evlenme teklif eden adamı daha yeni alkışlamıştık.

        Gözlerimden neden yaş geldiğini bilemedim.

        Gözlerine baktım. Belki son kez dans ediyorduk. Kollarımdaydın ama ben, ben olmuştum; sen de sen…

        Her yer sallanıyordu. Sanki deprem olmuştu.

        Ben gidiyordum da hayatım göçük altında kalıyordu…

ters

        Aslan küçük doğdu.

        “Yaşamaz,” dediler doktorlar. “Yüreği kocaman, bedeninin iki katı. Hayata tutunamaz.”

        Ailesi toplandı. “Bugünlerin bir de yarını var,” diye endişelendiler.

        “Büyüyünce o kocaman yürekle mutlu yaşayamaz! Fişini çekelim! Hüzünler, mutsuzluklar sarar onu. Öyle yaşamaktansa hiç yaşamasın daha iyi. Eziyet etmeyelim çocuğa.”

        O gece Aslan’ın babası rüyalarına girdi.

        “Oğluma dokunmayın,” dedi.

        Ona hayatı bağışladı…

⸻⸻

        Aslan’ın yalnız bir çocukluğu oldu. Çocuklar, Aslan’daki garipliğin farkındaydı. Bu işte bir anormallik vardı. Aslan’ın sol tarafında taşıdığı kocaman bir şey vardı.

        Hepsinden farklıydı.

        Aslan tek başına oyunlar oynadı, okula gitti, okuma yazmayı öğrendi, âşık oldu.

        “İlk kez kocaman yüreğim bir işe yarıyor,” diye sevindi.

        Kendi adının yanına âşık olduğu kızın ismini yazdı, yüzünde bir gülümsemeyle…

        Hem artık bebekliğindeki sıkıntıları da yoktu. Aslan büyüdükçe yüreği iyiye gidiyordu.

        “Bedeni büyüdükçe yüreği küçülecek,” demişti doktor.

⸻⸻

        Gençliğe adım attığında Aslan, kocaman bedeninin içinde küçücük bir yürekle kalmıştı. Yeni hâline alışamadığını fark etti.

        O, kocaman yürekli olmaya alışmıştı.

        “Bedeni buna isyan etmiş olmalı,” dediler doktorlar, kulaklarının büyümeye başladığını anladıklarında.

        Çok geçmeden Aslan, büyüyen kulaklarıyla her şeyi duyar oldu: Bilmem kaç kilometre uzaktaki araba kazasının seslerini, uçan kuşların yönlerini bulma derdiyle ötüşmelerini, iki kat aşağıda kızına öfkelenen annenin bağırışlarını…

        Bundan hiç mutlu değildi.

        Kendi hayatını yaşayamaz, başkalarının sözleriyle hareket edip hayatını sürdürür olmuştu.

        Yaşadığı, şüphesiz kendi hayatı değildi…

⸻⸻

        Aslan orta yaşlarına geldiğinde kendisini evinden çıkmayan, beyaz saçlı, yüzünde dünyanın en yaşlı insanına ait olacak kadar çok çizgi bulunan biri olarak buldu.

        “Ben duyduklarımla bir kişilik hayat yaşamadım ki,” diyerek açıklardı bu durumu. “Bir tek kendim olamadım ki…”

        Aslan’ın hayatı zor geçmişti. Dünyaya gözlerini yumması da çok uzun sürmedi.

        Kader mi?

        Alın yazısı mı?

        Onun ya da başkalarının hatası mı, bilinmez…

        Ama hayatı ters yaşamıştı.